กินอร่อยแบบพอเพียง (อีกแล้ว).... : Jan 4, 2009

ปีใหม่ปีนี้มีช่วงหยุดยาวถึง 5 วัน เลยได้โอกาสหยุดพักผ่อนอยู่กับบ้าน งานที่ตัวเองรับผิดชอบไม่ได้เร่งด่วนมากนัก ก็เร่งจนเสร็จไป step นึงก่อนหยุดแล้วก็เลยสบาย ไม่เหมือนอีกหลายท่านที่ทำงานที่จำเป็นต้องทำต่อเนื่องแทบไม่ได้หยุดโดยเฉพาะพวกผู้บริหาร เหตุเพราะรัฐบาลฟิตจัด ;-)

วันขึ้นปีใหม่ก็มักมีคนมาที่บ้าน ทยอยกันมาหลายรายเพื่อมาสวัสดีปีใหม่พ่อแม่ รายนึงมาถึงเอาจวนเที่ยง จะให้ทานแต่เครื่องดื่ม ขนมของว่างง่าย ๆ ที่เตรียมไว้รับแขกก็คงไม่เหมาะ ไอ้จะชวนออกไปร้านอาหารข้างนอกเดี๋ยวคนอื่นที่คาดว่าจะแวะมากันช่วงบ่ายก็จะไม่ได้พบ ก็เลยเชิญกินอาหารกลางวันเสียที่บ้าน เนื่องจากแขกที่มาเป็นเพื่อนสนิทของทั้งพ่อและแม่ เพื่อไม่ให้ขัดจังหวะสนทนาของผู้ใหญ่เราเลยต้องเข้าครัวเอง รับหน้าที่แม่ครัวจำเป็น (มีหลายคนไม่เชื่อว่าเราทำกับข้าวได้ เฮ่อ....ดูถูกกันจริง ๆ)

ช่วงวันหยุดรถกับข้าวที่เคยมาทุกเช้าก็ไม่มา และไม่ได้ออกไปไหนตู้เย็นที่บ้านจึงออกจะโล่งไม่ค่อยมีวัตถุดิบ เจอแต่เส้นบะหมี่สดเป็นก้อน ๆ อยู่หนึ่งถุง (ซื้อไว้กะจะทำข้าวซอย ได้น้ำพริกเจ้าอร่อยมาจากกาดวโรรสเชียงใหม่แต่ว่ายังไม่ได้ฤกษ์ทำเสียที) แล้วก็ยอดคะน้า หมุนไปหมุนมาเปิดหม้ออลูมิเนียมบนเตา เจอซี่โครงหมูอบที่แม่ทำไว้ใส่บาตรพระเมื่อตอนเช้ายังเหลือ ดีใจเหมือนได้แก้ว ยังงี้สบาย งั้นทำอาหารจานเดียวเลี้ยงแขก จับบะหมี่กระจายแยกเส้น ใส่ตะกร้อลวกน้ำร้อนสลับน้ำเย็น ทำบะหมี่ราดหน้าซี่โครงหมูอบน้ำซอสขลุกขลิกแนมด้วยยอดคะน้าลวกในน้ำซุปซีโครงหมูก็ไม่เลว มีผักชีอยู่หน่อย หั่นหยาบ ๆ โรยหน้า แค่นี้ก็หรูพอรับแขก กู้หน้าพ่อแม่ได้ไปหนึ่งมื้อ ซี่โครงหมูอบของแม่มีสูตรทำง่าย ๆ ซี่โครงหมูหมักด้วยเครื่องเทศได้แก่ กระเทียม พริกไทย รากผักชี เกลือป่นเล็กน้อย ตำให้ละเอียดเข้ากัน เติมหอมแดงและข่าลงไปตำด้วยแต่เอาพอหยาบ ๆ ใส่ซีอิ๊วฝรั่งแล้วหมักทิ้งไว้ซักชั่วโมงนึงก็นำมาทอดกับน้ำมันพืชเล็กน้อยในกะทะพอให้ซี่โครงหมูเหลือง แล้วเติมน้ำซุปเคี่ยวต่อไปเรื่อย ๆ ที่ชอบมากคือนอกจากซอสมะเขือเทศกระป๋องซึ่งแม่จะใส่เพียงเล็กน้อยกันครหา แม่จะใส่มะเขือเทศสดลูกใหญ่ ๆ หั่นเป็นลูกเต๋า เคี่ยวไปกับซี่โครงหมูไปเรื่อย ๆ จนซี่โครงเปื่อยและน้ำซุปงวดเหลือเพียงน้ำขลุกขลิก ซี่โครงหมูอบของแม่จึงอุดมไปด้วยไวตามินเอจากมะเขือเทศสด รสชาติอร่อยหอมกำลังดีเชียว

ช่วงนี้เศรษฐกิจออกจะฝืดเคืองมีปัญหา หลายครอบครัวเห็นคุณค่าของเงินทองมากขึ้น การเคลียร์ของสดของแห้งในตู้เย็นดัดแปลงเป็นอาหารต่าง ๆ เพื่อให้สิ่งที่จับจ่ายซื้อหามาติดครัวสูญเปล่าน้อยที่สุดก็เป็นศิลปะอย่างหนึ่ง ซึ่งหลายบ้านมักเจอปัญหาว่าของในตู้เย็นใช้ปรุงอาหารไม่หมด แถมยังโลภมากซื้อของใหม่เข้าบ้าน อ้าวของเก่ายังไม่ได้ใช้เลย จำต้องโละทิ้งอย่างน่าเสียดาย ซื้อครึ่งทิ้งครึ่งก็มี (มีของสดเสียของเน่าคาตู้เย็นบ่อย ๆ นี่อันตราย อุดมไปด้วยเชื้อราและเชื้อโรคนะจ๊ะ)

ไอ้เรากินง่าย กินอาหารได้ทั้งไทยและเทศ เรื่องทำอาหารนี่ก็พอไปไหวคนกินไม่ถึงกับชิมแล้วเบ้หน้า โดยเฉพาะอาหารไทยนี่คุยได้ไม่อายใครว่า เป็นอาหารที่ทำแล้ว “พอกินได้” ไม่ใช่ “พอดูได้” อาหารฝรั่งพอทำได้บ้างแต่ชอบทำอาหารไทยมากกว่า ชอบครัวไทยแบบโล่ง ๆ ต้มแกงผัดโฉ่ง ๆ ฉ่าง ๆ ได้กลิ่นจามฮัดเช้ยแรง ๆ ยิ่งเดี๋ยวนี้มีน้ำพริกตำสำเร็จรูปออกมาหลายต่อหลายแม่ อร่อย ๆ ทั้งนั้น เวลาปรุงอาหารไทยเดี๋ยวนี้ก็เลยง่ายและประหยัดเวลา พอทำง่ายแล้วก็เลยรู้สึกว่าสนุก วิธีการทำก็ง่ายสบาย ๆ ก็เราไม่ชอบอะไรที่ต้องมาประดิดประดอยชั่งตวงวัดแบบฝรั่งนี่นา (เคยทำเค้ก ความขี้เกียจร่อนแป้งหลายตลบก็เลยเทแป้งที่ยังร่อนไม่เสร็จโครมลงไปเลยในชามเครื่องตีในการร่อนรอบสุดท้าย แถมพอขี้เกียจตีแป้งตามจังหวะความเร็วต่าง ๆ จนจบ process ก็เลยหยุดซะก่อน ดังนั้นพอเค้กออกจากเตาอบจึงแข็งโป๊กยังกะจานบินแถมน้ำวานิลลาและสีผสมอาหารยังอยู่เป็นกระจุก ๆ โยนทิ้งให้หมาโดนพื้นเสียงดังป้าบ หมายังตกใจหันหลังวิ่งเตลิด ความด้อยฝีมือส่วนนี้จึงทำให้ไม่สามารถมีความฝันหรู ๆ ที่จะเปิดร้านเบเกอรี่อย่างคนอื่นเขาได้ 555)

ตอนเย็นอยู่บ้านกับพ่อแม่เพียงสามคน หุงข้าวแล้วจะกินกับอะไรดี เปิดตู้เย็นเจอหมูบดเหลือติดถ้วยนิดหน่อย มีผักเกี้ยมฉ่ายกระป๋องเค็ม ๆ หวาน ๆ เหลือจากกับข้าวข้าวต้มตอนเช้า ทำแกงจืดดีกว่า เอาน้ำสะอาดใส่หม้อเล็ก ๆ ตั้งไฟ พอเดือดใส่ซุปก้อน (ครึ่งก้อนพอ ทั้งก้อนเดี๋ยวจะเข้มเกินไป) กระเทียมแกะเปลือกออกไม่ต้องให้หมด ล้างน้ำแล้วทุบพอแตกโยนลงหม้อ พริกไทยดำด้วยซัก 10 เม็ด หมูสับหมักกับพริกไทยป่นเหยาะซีอิ๊วขาวไว้แล้ว จับปั้นเป็นก้อนพอคำ หยอดลงช่วงน้ำเดือด ห้ามคนนะเดี๋ยวน้ำขุ่น พอหมดหมูก็ใส่เกี้ยมฉ่ายลงไปต้มด้วยกัน ช่วงรอเดือด หันมาเปิดตู้เย็นสำรวจเล่น ๆ อีก เจอใบมะกรูดอยู่ในตู้เย็นสองใบ จับฉีกเอาก้านทิ้งไป ใส่ลงไปในน้ำซุปเดือด ๆ มีพริกขี้หนูสวนด้วย ล้างน้ำเด็ดก้านแล้วทุบบุบๆ พอแตก ซัก 6-7 เม็ด โยนลงหม้อไปด้วยแล้วชิมรสดู ถ้าไม่เค็มก็เติมซีอิ๊วขาวหรือน้ำปลานิดหน่อย พอเดือดอีกก็หรี่ไฟอ่อน สักพักก็ยกลงใส่ชามเสิร์ฟได้ ชามนี้รสออกจะก้ำกึ่ง น้ำซุปออกเค็มนิด ๆ ปนหวานเล็กน้อยจากน้ำดองเกี้ยมฉ่าย มีกลิ่นหอมใบมะกรูด มีความเผ็ดร้อนนิด ๆ จากพริกขี้หนูสวนและพริกไทย ต้องลองทำกินดูแล้วจะรู้ว่าแปลกแหวกแนวจากแกงจืดผักกาดดองแบบธรรมด๊า ธรรมดาเชียวล่ะ

เจอไข่ไก่สองใบ (เจออีกแล้ว) เห็ดนางฟ้า ใบโหระพา กับมะเขือเทศลูกใหญ่ งั้นทำไข่เจียวผักผสม ตอกไข่ใส่ชามตีแค่พอแตกไม่ต้องให้ขึ้นฟู ถ้ามีมะนาวก็บีบลงไปนิดหน่อย (สัก 3-4 หยดก็พอ อย่ามากเดี๋ยวเปรี้ยวโลดจะกลายเป็นไข่เจียวมะนาว) ปรุงด้วยซอสหอยนางรม ซีอิ๊วขาวนิดหน่อย หั่นมะเขือเทศตามยาวบาง ๆ ไม่ใช่ขวางเป็นแว่น ๆ นะอย่างนั้นไว้ทำสลัด ฉีกเห็ดนางฟ้าเป็นเส้นยาว ๆ เด็ดใบโหระพาใส่ลงไปในชามไข่ด้วย เอากระทะตั้งไฟกลางพอร้อน ใส่น้ำมันพืชพอประมาณอย่าใส่เยอะ (ที่บ้านชอบใช้กระทะเคลือบ) พอน้ำมันร้อนอย่าให้ร้อนมาก เทไข่พร้อมผักต่าง ๆ ที่ผสมไว้ลงในกระทะ ทอดไข่อย่างนี้เค้าให้กลับเพียงทีเดียวเท่านั้นจึงต้องระวังอย่าให้ไข่ไหม้ พอคาดว่าไข่อีกด้านนึงสุกเหลืองก็ใช้ตะหลิวกลับทั้งแผ่นเพื่อเอาอีกด้านนึงลงทอดต่อ พอเหลืองสุกเป็นสีทองก็ตักใส่จานแบน ไข่เจียวผักทอดร้อน ๆ กินกันซอสพริกศรีราชาหรือพริกน้ำปลามะนาวก็อร่อยดี

เรื่องทอดไข่นี่อย่ามาดูถูกกัน เราโตมาด้วยเมนูสารพัดไข่ เวลาอยู่คนเดียวก็โมดิฟายไปเรื่อยเปื่อย จับโน่นใส่นี่ผสม กินได้มั่งเททิ้งมั่งก็มี ไข่เจียวทอดให้สวยเหลืองกรอบเป็นสีทองนี่ทำยากค่ะ ให้ฝรั่งหรือจีนทอดก็ออกมาแบน ๆ แฉะ ๆ ไม่เหลืองสีสวย คนไทยเราทำเก่งกว่าชาติอื่น

พูดแล้วจะหาว่าคุย ขอโฆษณาให้แม่หน่อยว่าแม่เราทำปลาจาระเม็ดทอดกรอบ หรือปลาตาเดียวทอดกรอบราดพริกอร่อยมากๆๆๆ ทานที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่าเพราะจะมีรสหวาน แต่สูตรของแม่เป็นแบบเค็มเผ็ดเปรี้ยวหวานมันครบรส ปรุงด้วยเครื่องเทศกลมกล่อม รับรองรสชาติอร่อยไม่เหมือนใครที่ไหนเลยแหละ (พูดแล้วน้ำลายไหลเลย)

สำหรับพ่อ ชอบทานผัดเผ็ดปลาดุกทอดกรอบมาก ซึ่งเราก็ทำให้พ่อได้บ่อย ๆ และสบายมากเนื่องจากแถวบ้านมีบริการปลาดุกย่าง delivery คือมีเด็กชายตัวเล็ก ๆ ชื่อเต๋าขี่จักรยานมากดกริ่งหน้าบ้าน ถามว่า คุณตา....(หมายถึงพ่อ) วันนี้รับปลาดุกย่างมั๊ยค้าบบบ... บ้านเราจึงเป็นขาประจำซื้อปลาดุกย่างยี่ห้อนายเต๋า (แม้ว่าบางครั้งจะไม่อยากกินแต่ก็ซื้อเพราะเอ็นดูเด็ก) ก็เอามาแกะเอาแต่เนื้อใส่กระทะทอดในน้ำมันร้อนจนกรอบดี แล้วเอากระทะอีกใบตั้งบนเตา ใส่น้ำมันพืชเล็กน้อย แล้วเอาน้ำพริกแกงเผ็ดสำเร็จยี่ห้อน้ำใจซึ่งเราจะซื้อติดตู้เย็นไว้เสมอลงไปผัดให้หอม ใส่มะเขือเปราะหั่นสี่ (พ่อปลูกไว้เองจึงสดมากหวานอร่อยเพราะเก็บใหม่ ๆ จากต้น ต้นมะเขือของพ่อไม่จำเป็นต้องใช้คนเตี้ยเก็บให้อย่างทั่วไป เพราะปลูกใส่กระถางตั้งไว้บนชั้นลอยสูงเชียว ขนาดคนสูงยังต้องเงยหน้าเก็บเอา 555) พอผัดน้ำพริกกับมะเขือเปราะเข้ากันแล้ว ก็ใส่ปลาดุกที่ทอดกรอบไว้ลงเคล้าเบา ๆ ใส่ใบมะกรูด (ปลูกเองอีก ต้นสูงปรี๊ดขนาดตึกสองชั้น จะเก็บใบมะกรูดซักใบนี่ต้องใช้ไม้สอย) กระชายปอกเปลือกแล้วหั่นเป็นเส้นยาว ๆ บาง ๆ พริกชี้ฟ้าสดหั่นยาวบาง ๆ แล้วก็ใบกระเพรา (อันนี้ก็ปลูกเอง เย้...) เสร็จแล้วก็ปิดเตา ตักใส่จานเสิร์ฟได้

คราวหน้าจะเล่าเรื่องการทำขนมจีนน้ำเงี้ยว และน้ำพริกอ่อง เราว่าแม่เราทำน้ำพริกอ่องอร่อยที่สุดในประเทศไทยอีกแหละ อิอิ จริง ๆ นะ ก็เราชอบแบบที่แม่ทำให้กินนี่นา ครอบครัวไม่ใช่คนเหนือซักหน่อยแต่ทำไมเป็นอาหารโปรดของที่บ้านก็ไม่รู้ ขนมจีนน้ำเงี้ยวนี่เราทำเองเลยนะ เพิ่งทำกินกันและแจกเพื่อนด้วยเมื่อช่วงก่อนปีใหม่ ฟังชื่อดูออกจะยุ่งยากแต่ว่ายุคนี้ไม่ว่าอะไร ๆ ก็ง่ายดายไปหมดแหละ เชื่อเหอะ ^^